De Wijsheid van een Vlinder

 

Wijsheid van een Vlinder:

 

 

Er was eens een klein meisje dat heel gelukkig was.

Gelukkig met niets zo leek het wel. Zij was gelukkig in haar eigen wereldje. De wereld om haar heen leek haar niet te raken. Deze ging eigenlijk een beetje aan haar voorbij. Niet dat ze de mensen niet zag maar zij bleef trouw aan zichzelf.

 

Met haar bolle wangen toverden zij een glimlach voor een ieder die hem wilde ontvangen. Zij was gelukkig met niets.

 

Zij vond zichzelf mooi en keek regelmatig in de spiegel om zichzelf te bewonderen. En zij danste door het leven als een vlinder. heel licht. fladderde ze op en neer. en af en toe streek ze neer bij iemand die haar glimlach nodig had. Zomaar eventjes een knuffel. En dan danste het meisje weer verder. Ze leek zich niet bewust van de grote mensen problemen in de wereld.

 

Ze maakte zich nergens zorgen om. Overal waar nodig was , bracht ze liefde. Zo licht als een vlinder bracht ze dan de kleur die diegene nodig had. En danste dan weer verder. Alsof ze niet van deze planeet was. Geheel gelukkig in haar eigen wezen.

 

Op een dag deed iemand heel naar tegen haar. Hij gunde haar haar geluk niet. De vlinder schrok hier hevig van en kwam met een harde klap neer op deze aarde.

Zij verloor haar lichtvoetigheid door te gaan luisteren naar de grote mensen die haar deden straffen voor wie zij was. Zo lichtvoetig en fladderend als deze mooie vlinder was.

 

Het meisje verloor haar vertrouwen in zichzelf omdat anderen zeiden dat dat wat zij deed niet goed was.

Hierdoor ging zij zich aanpassen en vroeg net als alle andere kinderen om liefde en aandacht. De kleuren van haar mooie regenboogvleugels begonnen te verbleken.

Iedere keer dat iemand zei dat zij niet goed was zoals ze was, verbleekten de kleuren meer en meer.

Het meisje werd steeds serieuzer en had het gevoel dat zij hard moest vechten om liefde te verdienen. om het waard te zijn.

 

Tegen de tijd dat zij naar de middelbare school ging waren de kleuren van haar vleugels bijna helemaal weg.

Ze vond het leven hier op aarde maar heel moeilijk. Het leek wel alsof niemand haar begreep. Dan alleen de dieren. Echte liefde die zij in het hemelse paradijs had gekend, vond zij nog een klein beetje terug in de hartelijke vriendschap van de dieren. De dieren waren nog heel puur.

Toen zij in haar schoolperiode een man ontmoette die aandacht voor haar had, verwarde zij zijn oppervlakkige liefde met échte waarachtige liefde.

Zij trouwde met deze man en samen kregen ze een zoon. Het was een dominante man die haar sloeg als zij niet deed wat hij wilde. Haar familie zei dan dat ze zich maar beter moest gedragen.

En zo kwam het dat het meisje steeds eenzamer werd. Vriendschappen bleken ook al niet betrouwbaar. En stiekem verlangde zij naar huis............................

Naar de plek in de hemel waar zij gelukkig was..................................lang lang geleden. Zij had iets verloren van zichzelf maar wist niet meer wat.

 

Op een dag vond ze dat ze bij deze man weg moest gaan. Hij sloeg haar en dat wilde ze niet meer.

Ze vertrok met haar jonge zoontje en ging zelfstandig leven. Zij wilde zo graag een man ontmoetten die voor haar en haar zoontje wilde zorgen. Een man waar zij zich veilig kon voelen. Waar ze dolgelukkig mee zou worden.

Een tijdje later kwam er een man die ogenschijnlijk voor haar en haar zoontje zorgen wilde. Hij stond als een huis voor hun, zo leek het dan...............

Want ook deze man was niet degene hoe hij zich voor gedaan had die hij was.

Samen kregen ze ook nog een zoon. Maar de échte aandacht die zij bij hem zocht. het samen delen, het samen kletsen en mekaar begrijpen vond zij niet. Hij begreep weer niet haar taal. Hij begreep eigenlijk niets van haar. En zo kwam het dat hij op haar af begon te geven. Hij kraakte haar af en zei dat ze maar raar was. want zij deed niet wat hij wilde.

Zo begon ze zich weer heel eenzaam te voelen en te verlangen naar alleen zijn. Ze was nou eenmaal niet gelukkig met hem. hij zag haar niet, zo vond zij.

Na een fiks aantal jaren ongelukkig te zijn geweest en steeds te hebben gebedeld voor zijn liefde, vertrok ze weer.

Ze had zulke erge ruzie met zichzelf dat ze vond dat ze moest gaan. Deze man gaf haar een flinke trap na. Hij was gewend om zijn zin te krijgen. En was ervan uitgegaan dat zij wel zou blijven tot de dood hun zou scheiden.

 

Weer stond ze er alleen voor. Ze wist het niet meer. Ze wist niet meer welke kant zij op moest gaan. Bang voor alles en iedereen. Zoveel verdriet en teleurstellingen achter de rug. Ze kon niet meer genieten. Ze kon niet meer dansen. Ze durfde niet meer te geloven in echte liefde.

Haar vrouwelijke vleugels waren helemaal aan flarden. Dit doordat zij aangenomen had over zichzelf dat ze lelijk was.

Ze sprak tegen God dat ze geen man meer wilde. Ze durfde niet meer.............en als god vond dat er toch een man moest komen, dan moest hij hem maar aan de deur brengen. Iets dat zij niet meer verwachtte.

 

Op een dag kwam er een oude vriend voorbij. Hij kwam zomaar koffie drinken. Ze praatten samen urenlang. En ze vond het jammer dat hij naar huis moest gaan.

Gauw genoeg kwam hij weer op bezoek. En zo praatten zij urenlang. Hij was knap en vriendelijk en hielp haar met huishoudelijke klusjes.

Door de emotionele gesprekken die zij hadden, werd zij geraakt. Ze werd verliefd op hem. Hij was zo integer. Zo lichtvoetig dat ze bijna dacht dat hij een vlinder was.

Ze werd verliefd op hem en hij op haar. Ook hij bleek gekwetst te zijn in de liefde. Of misschien was het wel de verwachting van de liefde.

 

Ze werden een stel. Heel gelukkig en passioneel. Er was echter één ding. Hij vond het moeilijk om zich helemaal te geven aan haar. En zo kwam het dat zij zich weer eenzaam en niet begrepen begon te voelen. Want zo passioneel en diepgaand hij kon zijn. Zo sloot hij zich op andere momenten ook weer helemaal van de wereld af. En dan begreep zij hem niet. Zij voelde zich dan leeg. Geen verbinding. Ze begreep er niets van. En wilde zooooo graag zijn liefde en aandacht.

Hij begon dingen voor zichzelf te doen..En had daardoor nog minder aandacht voor haar.

 

De vrouw die zich inmiddels lelijk voelde , begon zichzelf af te vragen of dit wel de goede keuze was geweest.

Iedere keer maar weer teleurgesteld worden in de liefde, waar zij op zoek naar was.

Was dit dan het enige dat op deze aarde te vinden was?

Wat had zij nodig om zich weer gelukkig te gaan voelen?

 

Zij ging voor de Spiegel staan en vroeg aan haar Ziel: "waar ben je ?

Door alle smurrie van vervuiling heen, kwam een kleine glimlach in haar blauwe ogen. Heel raar. Haar ogen openden zich en het leek wel alsof er een wijsheid in haar ogen lag, die zij lang geleden had gekend.

Zij was haar zelf verloren........... Dát was het.

 

Zij wist niet meer van de mooie vlinder die zij ooit was geweest. De prachtige kleurrijke vleugels die zij had gehad.

En de lichtvoetigheid waarmee zij zich als een klein gelukkig meisje door het leven had gebaand.

Daar stond ze dan... Helemaal grauw door alle pijnlijke ervaringen van haar leven.

Als dan alleen die ogen. Die ogen die vol wijsheid naar haar keken alsof ze de ogen van een oude wijze vrouw waren. Een vrouw die haar met een warme blik aankeek waardoor zij zich gekoesterd voelde. De koestering die zij gezocht had in zoveel andere mensen, mannen enz.

 

Die wijze volwassen vrouw, die zij gezocht had. Haar leven lang om geborgen te mogen zijn wie zij daadwerkelijk was. De moeder in haar. Dat het kind in haar goed zou keuren. Die haar zou koesteren als ze bang was. Die haar de mooiste van de hele aarde vond.

Die vrouw die om haar moest lachen als ze weer eens stommiteiten uit zou halen. Die haar de meest liefdevolle en begripvolle blik zou geven , als zij die nodig had.

Op slag werd de vlindervrouw verliefd op de oude wijze ogen. De ogen van een wijze vlinder. Zo'n vertrouwde blik. Een blik die haar deed herinneren aan heel heel lang geleden. Ergens ver hier vandaan. Daar waar zij oneindig gelukkig was geweest. Daar in het vlinderrijk tussen alle andere lichtvoetige vlinders. Eenieder blij en zielsgelukkig met zichzelf. De Hemel.

 

De vlindervrouw besloot om elke dag te gaan luisteren naar wat de oude wijze vlindervrouw haar had te vertellen.

Ze hoefde alleen maar te kijken in die diepe blauwe ogen..........En als ze dat deed dan gleed ze er zo doorheen en daar in de diepte vond ze altijd de wijze oude vlindervrouw., die haar thuis was.

 

Door steeds meer te gaan luisteren en liefde van de oude wijze vlindervrouw toe te staan, werd de vlindervrouw geheeld..

Beetje bij beetje herinnerde zij zich wie zij werkelijk was. En dat was tegelijkertijd naar een oeroude bron in haar die zoveel liefde kende. Iedere keer als zij bij die oeroude bron uitkwam. Keek ze in het water van het grote meer dat daar diep diep beneden was. En guess what............ alle kleuren van de regenboog verschenen een voor een.

 

Deze oude wijze vlinder zou haar helemaal terugbrengen naar wie zij was.

En heel heel langzaam aan zag je de mooie kleurrijke vlinder in de vlindervrouw weer te voorschijn komen.


Met één groot verschil van het jonge vlinder meisje. De vlindervrouw begon al haar kleuren die ze een voor een terug vond, te dragen met eerbied. Eerbied voor ieder facet van kleur dat zij in zich droeg.


En zo kwam het dat haar vleugels niet alleen weer de kleuren van de regenboog terugkregen. Maar dat deze door alle ervaringen heen in haar leven een extra nuance met een diepe klank hadden gekregen.


Het waren nu échte sprankelende kleuren. En iedereen die ze wilde zien, toonde zij ze met een diep respect voor zichzelf én daarmee de ervaringen van haar leven.

 

 


Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Ingrid (maandag, 16 februari 2015 15:04)

    Mooi!!

    Oh zo waar dat het leven niet makkelijk hoeft te zijn en jezelf kunt kwijt raken!
    Gelukkig vinden veel mensen de "vlinder" terug in hun zelf en dat is een groots geschenk!

    Liefs Ing xxx

  • #2

    Jenise Linsley (zaterdag, 04 februari 2017 11:48)


    I have been surfing online more than three hours today, yet I never found any interesting article like yours. It is pretty worth enough for me. In my view, if all web owners and bloggers made good content as you did, the web will be a lot more useful than ever before.

  • #3

    Katharine Jeanbaptiste (zondag, 05 februari 2017 04:52)


    Thanks to my father who stated to me concerning this webpage, this website is genuinely awesome.

  • #4

    Ok Marland (dinsdag, 07 februari 2017 06:21)


    Your style is unique compared to other people I have read stuff from. I appreciate you for posting when you've got the opportunity, Guess I'll just book mark this site.